EN FAKİR ARABANIN EN ZENGİN YÜKÜ: VATAN

Bir fotoğraf bazen bin cümleden daha ağırdır.

Bu fotoğrafı ben çektim.

Çerkezköy'de sıradan bir an gibi görünüyordu. Bir çöp konteyneri... Yanında eski bir çekçek arabası. İçinde plastikler, kartonlar, tenekeler, poşetler... Arabanın kenarına bantla tutturulmuş eski bir kasetli radyo.

Ama ben o kareye baktıkça sıradan olmadığını fark ettim.

Çünkü o arabanın üzerinde Türk bayrakları vardı.

Çöplerin arasında bayrak...

Yoksulluğun, alın terinin ve ekmek kavgasının tam ortasında bayrak...

Bir insan düşünün.

Sabahın erken saatinde çıkıyor. Başkalarının çöpe attıklarını topluyor. Bütün gün eğilip kalkıyor. Ellerine ne değdiğini düşünmeden ekmeğinin peşinden gidiyor.

Belki akşam eve döndüğünde cebinde ne kadar para olduğunu hesaplıyor. Belki evde onu bekleyen çocuklarının ihtiyaçlarını düşünüyor.

Ama bütün bu hayat mücadelesinin içinde, arabasının üzerine bayrağını koyuyor.

İşte beni asıl düşündüren buydu.

Çünkü o bayrak orada tesadüfen duruyor gibi gelmedi bana.

Sanki “Ben ne kadar zor durumda olursam olayım, bu ülkenin bir parçasıyım” diyordu.

Sanki “Benim de bu şehirde bir yerim var” diyordu.

Sanki “Ekmeğimi zor kazanıyorum ama vatanımdan vazgeçmiyorum” diyordu.

O fotoğrafta sadece bir çekçek arabası yoktu.

Bir insanın sessiz mücadelesi vardı.

Bir ailenin geçim derdi vardı.

Bir babanın ya da bir annenin eve ekmek götürme telaşı vardı.

Ve bütün bunların üzerinde, sessizce duran Türk bayrakları vardı.

Ben o fotoğrafı çekerken belki sadece bir anı kaydettim.

Ama sonra düşündüm.

Biz bu insanları ne kadar görüyoruz?

Yanımızdan geçerken gerçekten bakıyor muyuz?

Yoksa sadece arabalarını, ellerindeki çöpleri ve üzerlerindeki yorgunluğu görüp geçiyor muyuz?

Belki de asıl görmemiz gereken, o yorgunluğun arkasındaki insan.

Çünkü bazı insanlar hayatın en ağır yüklerini taşırken bile, en değerli şeylerini yanlarından ayırmıyor.

O araba fakirdi.

Ama taşıdığı yük, belki de bu şehrin en zengin yüküydü.

Çünkü bu insan yalnız değil.

Çerkezköy'de onun gibi, sabahın erken saatlerinde sokağa çıkan, geri dönüşüm malzemesi toplayarak evine ekmek götürmeye çalışan çok sayıda insan var.

İstasyon Mahallesi'nde, Fevzipaşa'da, Bağlık'ta, Kızılpınar'da, Veliköy'de ve daha birçok noktada onları görüyoruz.

Aslında görüyoruz ama çoğu zaman bakmıyoruz.

Onlar ise bu şehrin sokaklarını bizden daha iyi tanıyor.

Hangi konteynerde ne var, hangi sokakta hangi atık çıkıyor, hangi bölgede geri dönüşüm malzemesi bulunuyor... Hepsini biliyorlar.

Bizim çöp olarak gördüğümüz şey, onların geçim kaynağı.

Bizim elimizden çıkardığımız atık, onların sofrasına giden ekmek.

Burada kimseyi küçümsemek yok.

Tam tersine, alın teriyle geçimini sağlamaya çalışan insanlara saygı var.

Çünkü bu insanlar çalışıyor.

Kolay olanı seçmiyorlar.

Sabahın erken saatinde çıkıyor, gün boyunca eğilip kalkıyor, sıcakla, soğukla, yağmurla, çamurla mücadele ediyorlar.

Üstelik trafikte de ciddi risklerle karşı karşıya kalıyorlar.

Birçoğunun güvenli çalışma ekipmanlarına, düzenli bir çalışma alanına ve sosyal güvenceye erişimi konusunda ciddi sorunları var.

İşte tam burada yerel yönetimin sorumluluğu başlıyor.

Çerkezköy sanayi şehri olmakla övünüyor.

Fabrikalarımız var.

Üretimimiz var.

İhracatımız var.

İstihdamımız var.

Bunların hepsi önemli.

Ama bir şehrin gelişmişliği sadece fabrikalarının büyüklüğüyle ölçülmez.

O şehirde en zor şartlarda çalışan insanın hayatına ne kadar dokunabildiğiyle de ölçülür.

Çünkü belediyecilik sadece asfalt dökmek, kaldırım yapmak, park açmak değildir.

Belediyecilik, insanı görmektir.

Görünmeyeni görünür hale getirmektir.

Kimsenin sormadığı soruyu sormaktır.

Kimsenin el uzatmadığı yere el uzatmaktır.

Bu yüzden Çerkezköy Belediyesi'ne birkaç somut soru sormak gerekiyor.

Bu şehirde geri dönüşüm malzemesi toplayarak geçimini sağlayan kaç kişi var?

Belediyenin bu insanlarla ilgili güncel bir saha çalışması veya kayıt sistemi var mı?

Bu insanların hangi şartlarda çalıştığı takip ediliyor mu?

Güvenli çalışabilmeleri için eldiven, çizme, reflektif yelek, yağmurluk gibi koruyucu ekipman desteği sağlanıyor mu?

Kullandıkları çekçek arabalarının trafikte güvenli hale getirilmesi için herhangi bir çalışma yapılıyor mu?

Topladıkları malzemeleri ayırabilecekleri, depolayabilecekleri ve düzenli şekilde değerlendirebilecekleri bir toplama merkezi oluşturulması düşünülüyor mu?

Bu insanlar isterse kooperatif veya benzeri bir yapı altında bir araya gelmelerine belediye destek olacak mı?

Ve en önemlisi...

Çerkezköy Belediyesi, bu insanların sadece topladığı atığı mı görüyor, yoksa o atığın arkasındaki insanı da görüyor mu?

Bunlar imkânsız sorular değil.

Bunların hepsinin bir karşılığı, bir çözümü olabilir.

Mesele sadece para değil.

Mesele biraz da bakış açısı.

Çünkü bu insanlara yardım etmekten değil, onların emeğini ve insan onurunu koruyacak bir sistem kurmaktan söz ediyoruz.

Onları sokaktan kaldırmak değil, daha güvenli şartlarda çalışmalarını sağlamak gerekiyor.

Onları yok saymak değil, görmek gerekiyor.

Onları susturmak değil, dinlemek gerekiyor.

Çünkü onlar da bu şehrin bir parçası.

Onlar da bu şehrin sokaklarında yaşıyor.

Onlar da çocuk büyütüyor.

Onlar da kira ödüyor.

Onlar da sabah evlerinden çıkarken akşam eve nasıl döneceklerini düşünüyor.

Ve bütün bunların arasında, o eski çekçek arabasının üzerine Türk bayrağını asıyorlar.

Bence asıl mesele tam da burada.

Bir şehrin vicdanı, en yüksek binasıyla, en geniş caddesiyle, en büyük parkıyla ölçülmez.

Bir şehrin vicdanı, en zor şartlarda yaşayan insanına nasıl davrandığıyla ölçülür.

Ben bu fotoğrafı çektim.

Belki o gün sadece bir fotoğraf çekmedim.

Çerkezköy'ün her gün önümüzden geçen ama çoğu zaman görmediğimiz bir gerçeğini kaydettim.

Bir çöp konteyneri...

Eski bir çekçek arabası...

Yorgun bir insan...

Ve bütün bunların üzerinde Türk bayrakları.

Şimdi tekrar o fotoğrafa bakıyorum.

Ve şunu düşünüyorum:

En fakir arabanın üzerinde, bu şehrin en zengin yükü dalgalanıyor.

Vatan.

Şimdi mesele o bayrağa bakıp geçmek değil.

O bayrağın altında yaşayan insanı da görebilmek.